Devlet’in, dünyada kurulu diğer devletlerle olan ilişkileri şu dört husus üzerine kuruludur:
Birincisi: İslâmî Âlem’de kurulu devletlere, sanki tek bir beldede kuruluymuşçasına îtibar edilir. Dış ilişkiler kapsamına girmezler ve onlarla olan ilişkiler dış siyâsetten sayılmaz. Hepsini tek bir devlet halinde birleştirmek için çalışmak gerekir.
İkincisi: Kendileriyle aramızda iktisâdî anlaşmalar veya ticârî anlaşmalar veya iyi komşuluk anlaşmaları veya kültürel anlaşmalar bulunan devletler ile muâmele, anlaşmada geçenlere göre olur ve anlaşmalarda belirtilmesi halinde, -muâmelenin fiilen misli olması şartıyla- bu devletlerin tebâlarının beldelerimize kimlikle, pasaport gerekmeksizin girme hakları vardır. Bu devletlerle olan iktisâdî ve ticârî ilişkiler, -zarûrî olması ve bu devletleri güçlendiren şeylerden olmaması şartıyla- belirli şeylerle ve belirli sıfatlarla sınırlandırılmalıdır.
Üçüncüsü: Kendileriyle aramızda anlaşma bulunmayan devletler, İngiltere, Amerika ve Fransa gibi bilfiil sömürgeci devletler ve Rusya gibi beldelerimize göz diken devletler, hükmen harbi devletler sayılırlar. Onlara karşı her türlü ihtiyati tedbir alınır. Onlarla herhangi bir diplomatik ilişki kurulmaz. Bu devletlerin tebâları, beldelerimize ancak pasaportla ve her kişiye her girişi için özel bir vize almak suretiyle girebilirler. Fakat fiili harbi devlet haline gelirlerse bu geçerli olmaz.
Dördüncüsü: "İsrail" gibi fiili harbi devletlere karşı bütün ilişkilerde savaş hali esas tutulmalıdır. Aramızda ateşkes olsun veya olmasın onlarla fiili savaş içindeymişiz gibi davranılmalıdır. Tüm tebâlarının beldelerimize girmesi yasaklanır.
