Tefvîz Muâvini’nin tâyini şu iki hususu kapsamalıdır: Birincisi, Umumî Gözetim ve ikincisi de Niyâbet’tir. Bunun için Halîfe’nin ona "Seni kendi yerime vekîl tâyin ettim." demesi gerekir. Ya da Niyâbet ve Umumî Gözetim’i içeren mânâda bir söz söylemesi lâzımdır. Şayet söz konusu tâyin bu şekilde olmazsa muâvin sayılmaz. Bu tür bir tâyin Halîfe’nin, muâvinleri Halîfe muâvinliğinin ihtiyaçlarına göre gerekli gördüğü şekilde belli yerlere yollamasına veya bu belli yerlerden başka yerlere ve başka işlere nakletmesine izin verir. Yeni bir tâyine gerek olmaz zira asli tâyinleri tüm bunları içermektedir.