İslâmî Akîde, Devlet’in esâsıdır. Öyle ki Devlet’in yapısında, cihazında veya muhasebesinde yahut Devlet ile ilgili herhangi bir şeyde, İslâmî Akîde’yi esas kılmaktan başka bir şey var olamaz. İslâmî Akîde aynı zamanda anayasa ve şer’î kânunların da esâsıdır. Öyle ki bunlardan herhangi biriyle ilgili herhangi bir şeyin İslâmî Akîde’den fışkırması hâricinde var olmasına izin verilmez.
العقيدة الإسلامية هي أساس الدولة، بحيث لا يتأتى وجود شيء في كيانها أو جهازها أو محاسبتها أو كل ما يتعلق بها، إلا بجعل العقيدة الإسلامية أساساً له. وهي في الوقت نفسه أساس الدستور والقوانين الشرعية بحيث لا يُسمح بوجود شيء مما له علاقة بأي منهما إلا إذا كان منبثقاً عن العقيدة الإسلامية.
Dâr-ul İslam, üzerinde İslâmî hükümler tatbik edilen ve güvenliği İslâmî emân altında olan beldelerdir. Dâr-ul Küfür ise üzerinde küfür nizâmları tatbik edilen veya güvenliği İslâmî emân altında olmayan beldelerdir.
دار الإسلام هي البلاد التي تطبق فيها أحكام الإسلام، ويكون أمانها بأمان الإسلام، ودار الكفر هي التي تطبق أنظمة الكفر، أو يكون أمانها بغير أمان الإسلام.
Halîfe, belirli şer’î hükümleri benimseyip anayasa ve kanunlar haline getirir. O, herhangi bir şer’î bir hükmü benimsediğinde, bu hüküm gereğince amel edilmesi vâcip olan yegâne bağlayıcı şer’î hüküm olur. Bu takdirde o şer’î hüküm, yürürlüğe giren bir kânun haline gelir ki bu kânuna açıktan ve gizliden itaat etmek, Devlet’in yönetimi altındaki her bireye vâcip olur.
يتبنّى الخليفة أحكاماً شرعية معينة يسنها دستوراً وقوانين، وإذا تبنى حكماً شرعياً في ذلك، صار هذا الحكم وحده هو الحكم الشرعي الواجب العمل به، وأصبح حينئذ قانوناً نافذاً وجبت طاعته على كل فرد من الرعية ظاهراً وباطناً.
Halîfe, Zekât ile Cihâd dışındaki ibâdetlerde belirli herhangi bir şer’î hükmü benimseyemez. Yine İslâmî Akîde ile ilgili fikirlerden herhangi bir fikri de benimseyemez.
لا يتبنى الخليفة أي حكم شرعي معين في العبادات ما عدا الزكاة والجهاد، وما يلزم لحفظ وحدة المسلمين، ولا يتبنى أي فكر من الأفكار المتعلقة بالعقيدة الإسلامية.
İslâmî tâbiyeti (uyruğu) olan herkes, şer’î hukuklar ve vaciplerden yararlanır.
جميع الذين يحملون التابعية الإسلامية يتمتعون بالحقوق ويلتزمون بالواجبات الشرعية.
Devletin, yönetimde, yargıda, işlerin yürütülmesinde ya da benzeri konularda tebâları arasında ayrım yapması câiz değildir. Irk, din, renk ve benzeri özelliklere bakmadan herkese tek bir bakışla bakmalıdır.
لا يجوز للدولة أن يكون لديها أي تمييز بين أفراد الرعية في ناحية الحكم أو القضاء أو رعاية الشؤون أو ما شاكل ذلك، بل يجب أن تنظر للجميع نظرة واحدة بغض النظر عن العنصر أو الدين أو اللون أو غير ذلك.
Devlet, İslâmî tâbiyeti taşıyan Müslüman ve Gayri-Müslim herkese, İslâmî Şeriati aşağıdaki şekilde infâz eder:
a. İslâmî hükümlerin tamamı, Müslümanlar üzerine hiçbir istisnâ olmaksızın infâz edilir.
b. Gayri-Müslimler inançlarında ve ibâdetlerinde, genel nizâmlar çerçevesinde serbesttirler.
c. İslam’dan kendileri irtidâd edenlere mürtet hükmü infâz edilir. Fakat Mürtetlerin, Gayri-Müslim olarak doğan çocuklarına, Müşrik yada Ehli Kitap olmalarına binâen, bulundukları hâl üzere Gayri-Müslim gibi muâmele edilir.
d. Gayri-Müslimler, yiyecekleri ve giyecekleri hususunda şer’î hükümlerin izin verdiği ölçüde kendi dinlerine göre muâmele görürler.
e. Evlenme ve boşanma işleri; Gayri-Müslimler arasında kendi dinlerine göre, Müslümanlar ile Gayri- Müslimler arasında ise İslâmî hükümlere göre yapılır.
f. Devlet diğer şer’î hükümleri ve muâmelât, ukûbât, beyyinât, yönetim nizâmı, iktisâd nizâmı ve benzeri bütün İslâmî Şeriat unsurlarını herkese infâz eder. Bunlar, hem Müslümanlara hem de Gayri-Müslimlere aynı şekilde infâz edilir. Yine bunlar, ahd (anlaşmalılar) ve eman (güvence) verilenler ile birlikte İslâmî Sulta altındaki herkese de infâz edilir. Bunlar tebânın istisnasız tüm fertlerine infâz edilir, ancak sefîrler, konsoloslar, elçiler ve bunlar gibi olanlar müstesnâdır. Zîra bu tür kimselerin diplomatik dokunulmazlıkları vardır.
تنـفـذ الدولة الشرع الإسلامي على جميع الذين يحـمـلون التابعية الإسلامية سواء أكانوا مسلمين أم غير مسلمين على الوجه التالي:
أ - تنفذ على المسلمين جميع أحكام الإسلام دون أي استثناء.
ب - يُترك غير المسـلـمـين وما يعتقدون وما يعبدون ضمن النظام العام.
ج - المرتدون عن الإسلام يطبق عليهم حكم المرتد إن كانوا هم المرتدين، أما إذا كانوا أولاد مرتـدين وولدوا غير مسلمين فيعاملون معاملة غير المسلمين حسب وضعهم الذي هم عليه من كونهم، مشركين أو أهل كتاب.
د - يعامل غير المسلمين في أمور المطعومات والملبوسات حسب أديانهم ضمن ما تجيزه الأحكام الشرعية.
هـ - تفـصـل أمـور الـزواج والطلاق بين غير المسلمين حسب أديانهم، وتفصل بينهم وبين المسلمين حسب أحكام الإسلام.
و - تنفذ الدولة باقي الأحكام الشرعية وسائر أمور الشريعة الإسلامية من معاملات وعقوبات وبينات ونظم حكم واقتصاد وغير ذلك على الجميع، ويكون تنفيذها على المسلمين وعلى غير المسلمين على السواء، وتنفذ كذلك على المعاهدين والمستأمنين وكل من هو تحت سلطان الإسلام كما تنفذ على أفراد الرعية، إلا السفراء والرسل ومن شاكلهم فإن لهم الحصانة الدبلوماسية.
Arapça, İslam’ın tek dilidir ve Devlet’in kullanacağı tek dildir.
اللغة العربية هي وحدها لغة الإسلام وهي وحدها اللغة التي تستعملها الدولة.
İctihâd, farz-ı kifâyedir. İctihâd şartlarına sahip olan her Müslümanın ictihâd yapma hakkı vardır.
الاجتهاد فرض كفاية، ولكل مسلم الحق بالاجتهاد إذا توفرت فيه شروطه.
İslam’ın mes’uliyetini tüm Müslümanlar taşır. Dolayısıyla İslam’da "din adamları" yoktur. Devlet, Müslümanların böyle bir hissiyâta kapılmasına yönelten her şeyi yasaklamalıdır.
جميع المسـلمين يحملون مسؤولية الإسلام، فلا رجـال ديـن في الإسـلام، وعلى الدولة أن تمنع كل ما يشعر بوجودهم من المسلمين.
İslâmî Devlet’in aslî işi; İslâmî Dâveti taşımaktır.
حمل الدعوة الإسلامية هو العمل الأصلي للدولة.
Şer’î hükümler için yegâne mûteber delil kaynakları; Kitâb [Kur’ân-il Kerîm], Sünnet [Hadîs-i Şerîf], İcma-us Sahâbe ve Kıyâs’tır.
الكتاب والسنة وإجماع الصحابة والقياس هي وحدها الأدلة المعتبرة للأحكام الشرعية.
Asıl olan, berâet-i zimmettir. Bir kimse ancak mahkeme kararıyla cezalandırılır. Kim olursa olsun, herhangi bir kimseye işkence yapmak kesinlikle câiz değildir. Her kim bunu yaparsa cezâlandırılır.
الأصل براءة الذمة، ولا يعاقب أحد إلا بحكم محكمة، ولا يجوز تعذيب أحد مطلقاً، وكل من يفعل ذلك يعاقب.
Ef’alde (fiillerde) asıl olan, şer’î hükme bağlanmaktır. Dolayısıyla hükmü bilinmedikçe hiçbir fiil yapılmaz. Eşyâda (nesnelerde) asıl olan ise, -haramlığına dâir delil bulunmadıkça- mübahlıktır.
الأصـل في الأفعـال التقـيـد بالحكم الشرعي فلا يقام بفعل إلا بعد معرفة حكمه، والأصل في الأشياء الإباحة ما لم يرد دليل التحريم.
Harama götüreceği zannı galip olursa, harama götüren vesile haramdır. Harama götürmesinden korkuluyorsa haram olmaz.
الوسيلة إلى الحرام محرمة إذا غلب على الظن أنها توصل إلى الحرام، فإن كان يُخشى أن توصل فلا تكون حراماً.